سياوش قميشی : آخرين نامه
تطاهرات در پاريس 28 ژوئن (از صحبت های "مخملباف" فاکتور بگيريد)
dimanche, 05. juillet 2009 12:25:25
درد ِ دل !
يکهفته ايست که اين "تارنما" به روز نشده است . به خواننده بدهکارم که توصيحی بدهم (پيشاپيش بگويم که آنچه برسرم آمده است ، در مقابل آنچه که بر سر ِ شما ، به نا انسانی ترين وجهی می آورند ، هيچ است و پوچ - مقداری خسارت ِ مالی برای جبران ِ خسارات ِ وارده (با اين جيب ِ خالی !) ، ساعت ها ، روزها و هفته ها و شايد ماه ها برای باز سازی ِ دههاهزار پرونده و صفحه و عکس و ... ) :
من که از رايانه چندان سررشته ای ندارم و نمی دانم که چگونه می توانند يک کامپيوتر را از راه ِ دور بسوازند - اما سوزاندند و در روزگار ِ تنگائی مالی ، پدر ِ دو سه قرانم را هم در بيآورند ... و اين "قوزی [گوزی؟] بود بالای ِ قوز!" :
پنج ماهی می شود که چاپگر و اسکنرم "مرحوم" شدند و جيب ِ تماما سوراخ شده و پاره ام اجازه نمی دهد که يا تعمير کنم و يا يکی ديگر بخرم و بسيار کتاب و نشريه را در "نشر ِ ديگران" بيآورم ...
... بيشتر از اين بر بخت ِ من گريه نکنم ! (يک وقت خيال نکنيد که دارم "دست گدائی" دراز می کنم و "کيسه ء گشاد ِ گدائی" به گردن آويخته ام ، حتی يک دينار کمک مالی نمی پذيرم - همانطور ، عليرغم پيشنهاداتی ، هرگز "آگهی تجاری" نپذيرفتم) .
... بهر حال ، در اين چند روزه ، توانستم ، به گمانم ، لااقل پنجاه درصد ِ مطالب را باز سازی کنم و سعی دارم مابقی را هم هرچه زودتر بيآورم ...
... و ديگر چه دارم که به گويم - به جز : پوزش برای ِ همه چيز !
م. ايل بيگی
اينيم و اين
واز اين " اينمان " چه افتخاري ؟
ساده زاده ميشويم و
ساده ميميريم
و در مرثيه يمان هيچ كس نخواهد گريست
و بر قبرمان هيچ كس سنگي نخواهد گذاشت
و بر قبرمان هيچ كس گلي نخواهد گذاشت .
آنچنان گمناميم كه اگر شكنجه و زنداني شويم
هيچ كس برايمان امضاء جمع نخواهد كرد
هيچ كس به عفوِ بين المللي شكايت نخواهد برد
و هيچ كس جوامع ِ حقوقِ بشر را خبردار نخواهدكرد .
دردا
دردا !
هيچ كس نمي فهمد كه
برما بسياران رفته است .
دردا
دردا !
هر كس به سخره مان مي گيرد
كه اينچنين مدام آه و ناله گريم
- چه داريم ديگر !
دردا
دردا !
ما بسياران كشيده ايم - از كودكي مان تا بامروز؛
واز تماميِ حكومت ها .
دردا
دردا !
خوابمان چرا اين چنين آشفته بايد
- و در اين سن و سال !
عقده دارانيم
بي هيچ شك و شبهه
درد كشانيم
از ابتدايِ تاريخ .
سخنهاي طلائي ناگويانيم
درد و رنج در هر لحظه در ما تكرار مي شود
درد و رنج را در هر لحظه در خود تكرار مي كنيم .
آه !
آه !
آه !
چرا نمي فهمند كه ما چه مي كشيم
چرا نمي فهمند كه ما در تمامِ عمرمان چه كشيديم ؟
چه كسي مي فهمد كه اينچنين زار
زار بر سرنوشتمان مي گريم ؟
26
ارديبهشت ِ 81
م. ايل بيکی
جنبش و جريانی اين روزها در ايران (به ويژه در تهران) به وجود آمده است که شروعش بسا فراتر از جريانات سالهای 56 و 57 است . اسمش را هرچه که می خواهید بگذاريد (خيزش ، قيام ، انقلاب و ...) . من يکی ، چيزی از انقلاب در آن نمی بينم - همانطور که در سال ِ 57 نديدم و توضيح اش در نوشته های ِ مختلف داده ام ...
آخر اين چگونه "اتقلاب" يست که شعارش ، در خيابانها و سر ِ بام ها ، "الله اکبر" است ! اگر قصد "اتحاد"است و يکسانگوئی و يکسانحوانی ، شعاری بهتر از اين وجود نداشت ؟
درست مثل ِ سالهای 56 و 57 ، که بحث هارا گذاشتند به "بعد از انقلاب" و بعد از انقلاب ، همه گان را خفه و خفقان کردند و چيزی برای ِ "بحث" نماند . درست مثل ِ آن سالها ، زنان ِ حتی لائيک ، برای "همرنگی و نشان دادن ِ اتحاد" ، بی هيچ اجباری ، روسری برسر کردند و خاک برسر خود کردند و شدند برای هميشه (لااقل در اين سی سال) توسری خور ! ...
رهبر ِ اين "انقلاب ِ اسلامی جديد" - ميرحسين موسوی _، از سالهای ِ"طلائی" خمينی ياد می کند و ميخواهد دنباله رواش باشد - مبارکتان باد چنين "انقلاب"ی و چنين"رهبر"ی!...
"سالهای طلائی" خمينی چه بود ؟ :
به جز زدن بردهان ِ هر مخالف و "نق" زن ؛ به جز اجباری کردن ِ حجاب ؛ به جز بستن ِ رونامه ها و زندانی کردن ِ روزنامه نگاران ؛ به جز سرکوب ِ مردم ِ کردستان و گنبد و آذربايجان و خوزستان و ... ؛ به جز سرکوب کارگران و فرهنگيان ؛ به جز "انقلاب ِ فرهنگی" و سرکوب ِ دانشجويان و اخراج استادان ؛ به جز جنگ ِ خانمان براندار و ويرانگر ِ هشت ساله ؛ به جز فتوای ِ جنايت برعليه بشريت و کشتار ِ عظيم زندانيان ِ سياسی ؛ به جز معرفی شدن ِ ايرانيان در تمام ِ دنيا به وحشيان ِ جنايتکار و تروريست؛ به جز همه اش خرافات ، خرافات و خرافات و در قرنها و قرنهای ِ پيش زيستن ؛ و به جز ...به جز ...و به جز ؟
من که در ايران زندگی نمی کنم و نمی دانم که چه خيالی بر سر داريد ، اما اگر می خواهيد ، باری ديگر ، کلاهی گُشاد بر سر بگذاريد ، بفرمائيد! نوش ِ جان !
دو شنبه 01 تير 88 / 22 ژوئن 09
